پر از انرژی این روزها. پر از ایده های جدید، فکرهای خوب، فقط حیف که بیزی!!

لباس شخصیه وایساده بود دم متروی هفت تیر و از مردم فیلم می گرفت. مقنعه مو کشیده بودم جلو، پر چادرم رو هم تا زیر چشام بالا بود، رفتم جلوش وایسادم، زوم کرد روم.
فکر کنم بعداً از روی مدل ابروهام شناساییم کنه!

وسط اون دود که همه می دویدن این طرف و اونطرف، پیرزن صاف وایساده بود سر جاش و سرفه کنان داد می زد : الهی همه تون آنفولانزای خوکی بگیرین!

چقدر حال کرده باشیم و خندیده باشیم خوبه؟!

نمی دانم کی به این نتیجه رسیدم که وبلاگ آدم اگر قرار باشد اینجور تار عنکبوت ببندد که همان بهتر آدم بفروشدش خلاص شود. یعنی جوری که دیگر دستش بهش نرسد که هی ناپلئونی هر وقت دلش خواست بیاید یک سرکی بکشد، یک پست 5 کلمه ای بگذارد و برود پی کارش.
وبلاگ شخصیت دارد، شعور دارد، تاریخچه دارد. همینطوری نمی شود باهاش رفتار کرد، بعد گفتم بیایم اینجا را محترمانه حذف کنم که هم خدا را خوش بیاید هم وبلاگ جان راحت شود، یکهو دیدم دلم نمی آید، یعنی عین اینهایی که در حال مرگ همه خاطرات خوششان یادشان بیاید یک دور آرشیو وبلاگ جانم را دوره کردم بعد گفتم: عزیز دلم! من هزار سال دیگر هم تو را حذف نمی کنم. بگذار هر کی می رسد اینجا بگوید این دختر چه غلطی می کند که اینجا اینجور خاک گرفته. هر چند نیامدن و سر نزدن شما به اینجا (به گواه آمار و از این حرفا) خیلی دردناک است اما این چیزی از عزیزی این وبلاگ جانم کم نمی کند که!

همه تان کم و بیش در جریان بدبختی های حال حاضرم هستید، پس هی صغری و کبری را دردسر نمی دهم! بهانه نوشتن این پست 13 آبان بود. از دیروز که توی دانشکده با بچه ها حرف زدم نگرانم. با شنیده های اینطرف و آنطرف نگرانی چند برابر شده. هرچند خودم هم در خدمت اسلام و مسلمین هستم ولی شما را سر جدتان مواظب باشید.
جالب ترین نکته این جاست که مسیر رفت و آمد من از وسط قائله می گذرد. خوشم می آد سر خر را به هر طرف کج کنم در مرکز ماجرا هستم!!! دارم تلاش می کنم که چهارشنبه کار رو کلاً تعطیل کنم. به شدت همه چیز مبهم است.

بعد دیدین نذاشتن یه هفته از لنگه کفش خوردن صفار بگذره تلافی کردن؟!
تا این حد حسودن یعنی !!

به یکی که بهترین دو هفته ی عمرت رو در کنارش گذروندی زنگ بزنی که بگی 2 تا خیابون باهاش فاصله داری و چه خوبه که بری ببینیش و بیزی باشه و بعد خودش زنگ بزنه و کلی گرم احوالپرسی کنه و بعد تو نشناسیش و بیشرمانه بگی : ببخشید شما؟؟؟!!
نه واقعاً اسم خودتو چی گذاشتی؟

اونقدر شرمنده شدم که یادم رفت بگم چیکار داشتم!!

اینقدر اینجا را بعد از پست تولد به روز نکردم و محل هیچی به الوهایتان ندادم که خودتان از رو رفتید و برایم تولد گرفتید!!!
ای من به فدای شما با اینهمه آرتیست بازی و تولد با یک ماه تاخیرتان توی بام تهران!
پ ن : به خودتون نگیرین ولی از اینکه دوباره پیش شماهام خیلی خیلی خوشحالم.
پ ن 2: به سبک میرحسین: روز تولد من نه 25 شهریور، که روز آشنایی با شماست!
یعنی من مرده ی این جمله شم. یعنی داشتم خفه می شدم که ازش استفاده کنم!!!

حیف که خدا نمی تواند تصمیماتش را عوض کند یا از کارش پشیمان بشود وگرنه هر سال این موقع ها از آفریدنم اظهار پشیمانی می کرد!

آخرین بار که 1000 مرتبه به نام صدایت کردم، مهمان خانه ات بودم و امروز که دوباره به 1000 نام می خوانمت در این امید که مهمان خانه دلم شوی. همین امشب، این یک شب قدر.

ایها الناس!
هیچ وقت به خاطر تنبلی و بی حوصلگی، رساندن حرفهای اظهر من الشمس خود را به عهده ی 3 تا نقطه نگذارید. چون مجبور می شوید چند برابر وقتی که باید برای گفتن آن حرف صرف می کردید برای رفع عواقب آوردن آن 3 تا نقطه ناچیز صرف کنید.