لطیفه ای برای خبرنگار

چند وقت پیش مصاحبه ای با یک خبرگزاری داشتم درباره وبلاگ های دینی، خبرنگار مربوطه که از رفقای خوب خودم بود یک تیتر جانانه برای مطلب انتخاب کرد که خودم هم کیف کردم. امروز عنوان مطلب رو سرچ کردم که به چیز جالبی بر خوردم. مصاحبه من توی 3 تا سایت مختلف وجود داشت! یکی سایت خود خبرگزاری و سایت 2 تا از روزنامه های صبح!! خبرنگارهای محترم سرویس رسانه ی 2 تا روزنامه نام نبرده مطلب رو همونجوری و با غلط های املایی تابلوی خبرگزاری، بدون اینکه نامی از منبع اصلی ببرن کپی کرده بودن، درست مثل اینکه خودشون مصاحبه رو انجام داده باشن. حالا تصور کنین این اتفاق توی یک روز بیفته، مثلاً امروز 2 تا روزنامه بخرین و ببینین که مطلب اصلی سرویس سیاسی هر دوتا روزنامه مصاحبه اختصاصی با معاون سیاسی فلان وزارت خونه است!!
یاد صحبتهای دبیر سابق سرویس سیاسی خبرگزاری ایسنا افتادم که می گفت اگه ما خبرگزاری ها بخوایم برای مطالبی که روزنامه ها از خبرهای ما کار می کنن پول بگیریم بودجه مون تامین می شه!
دستمزد خبرنگارهای بعضی از خبرگزاری ها به شدت پایین و گاهی خنده آوره. توی دوره ای که خودم هم جزئی از اونا بودم درآمد ماهیانه یک خبرنگار تمام وقت از 170 تومن بیشتر نمی شد(الان رو نمی دونم). اگر دانشجو بودی و حق التحریری و بعضی روزهات هم آف بود که به 100 تومن هم نمی رسید. خبر یا مصاحبه یا گزارشی که این خبرنگار برای خبرگزاری کار می کنه ممکنه توی 10 تا روزنامه به صورت خبرکوتاه یا بلند کار بشه و صفحات اونا رو پر کنه اما خبرنگار مربوطه پول یک خبر رو اونم با کلی تاخیر از خبرگزاری می گیره! مثل اینکه 10 جا کار کنی ولی فقط از یک جا حقوق بگیری!
چه خوب بود سیستمی وجود داشت تا روزنامه هایی که با بودجه دولتی اداره می شن و نمی خوان برای هر خبری پول یک خبر یا گزارش کامل رو بپردازن مجبور بودن یک درصدی از حق التحریر خبری که از خبرگزاری ها استفاده می کنن رو به منبع اصلی اختصاص بدن و البته اون پول هم مستقیم بره توی جیب خبرنگار . یه واژه ی مشابهی هم وجود داره که چند جا شنیدم به عنوان جوک برای هم تعریف می کنن. چی بود اسمش؟ کپی رایت؟

برچسب‌ها: هردنبیل, رسانه