فنچ بازی و جوانی و شراب لعل فام

اولین باری که حمیدرضا رو دیدم فکر نمی کردم به بار دوم بکشه!

برای کنفرانس رادیومون اومده بود سالن شریعتی. ندا مثل همیشه شلوغش کرده بود و کم مونده بود رئیس رادیو رو هم برای یه کار کلاسی دعوت کنه ! 4 نفری رفته بودیم روی سن و خالی از لطف نیست که بگم خاله زنکی ترین قسمت کار با من بود یعنی خوندن تکه های روزنامه های دهه ی 20که رادیو تازه وارد ایران شده بود و شرح دعواهای قمرالملوک با شمس الملوک و صبح النسا با قمرتاج که کی بهتر چه چه می زنه و دل ای دل می کنه !!

هــــی! از موضوع پرت نشیم !! دفعه ی بعد که اسمشو شنیدم توی بوفه با ندا و حاج ممد نشسته بودیم و با لوبیاهای قورمه سبزی ور می رفتیم! ندا گفت دارم ازدواج می کنم. خب. خب؟ آره دهنم از تعجب وا مونده بود ولی زود یه قاشق قورمه سبزی کردم توی دهنم که مثلاً برای این باز مونده که قاشق بره توش!!

گفت: حدس بزن با کی؟

من چه می دونستم! از کجا باید می دونستم؟ من همین که حدس بزنم آشپز دانشکده چه فرمولی به کار می بنده که قورمه سبزیش اینقدر بد مزه و مزخرف می شه کلی هنر کرده بودم !! حاج ممد ولی تیز و بز گفت : همون آقایی که پارسال اومده بود کنفرانس ! (همینه که رتبه ی 2 ارشد رو آورده ورپریده !!) خب. من حتی قیافه حمیدرضا رو هم یادم نمی اومد که بتونم به تناسب ابراز احساسات کنم، پس فقط به تولید اصوات گوناگونی که معمولا به خاطر خوشحالی از ازدواج رفقا تولید می کنن بسنده کردم!!

دفعه ی دوم که دیدمش، اول سال تحصیلی بعد بود. آقا ارشدشو دانشگاه ما قبول شده بود و دیگه رسماً بساطشو پهن کرده بود. الکی الکی داشت رفیق ما رو می برد ! هر چقدر هم نسبت به زنگ ها و اس ام اس های وقت و بیوقت موبایل ندا اظهار حال به هم خوردگی می کردیم فایده نداشت. اوضاع خراب تر از این حرفا بود. رفیقمون دستی دستی پریده بود!!

خلاصه اینجوری شد که آقای حمیدرضا یهو پرید توی زندگی ندا و شدن یه جفت فنچ عاشق که اولش فنچولک بازی هاشون حال ما رو بد می کرد اما بعد تبدیلش کردیم به سوژه ی خنده!

ما فضاهای دوست داشتنی خودمون رو داشتیم. فضاهایی که تا سالهای سال با یادآوریشون از خنده ریسه می ریم. سال آخر ندا درگیر فنچ بازی بود و کمی هم کار و زندگی و از این حرفا،(نامردی نباشه، منم زیاد دانشکده نبودم) حساب که بکنی باید از اومدن حمیدرضا ناراحت باشیم. مثل این بچه هایی که از زن بابا بدشون می یاد و سایه شو با تیر می زنن! تجربه کردن اون فضاها به همون شکل شاید دیگه غیر ممکن باشه اما به اینکه خوشحالی دوستتو ببینی که آرامش پیدا کرده و یکی رو پیدا کرده که اینقدر دوستش داره، می ارزه. به علاوه اینکه حمیدرضا به شدت پایه ی فضاهای ماست و اخیراً هم پیغام داده ارشد بیاین مطالعات فرهنگی که ما اینجا سیگارمون رو با آستین استادا خاموش می کنیم. فلذا من امروز اولین سیگار عمرمو علی الحساب تو زیر سیگاری خاموش می کنم که ایشالا دومیشو با آستین اساتید خاموش کنم.

باید بگم من و ندا جونمون رو هم به حمیدرضا مدیونیم! یه بار سر سیاه زمستون رفته بودیم پرسشگری!! کار مال یه نهاد خفن بود و موضوعش هم تاپ سکرت. حالا بگو کی؟ 21 بهمن! اونم توی چه محله هایی؟! مردم به خون نظام تشنه…. ما رو گیر آورده بودن! کلی مهرورزی کلامی شدیم و دپرس و وحشت زده در حالی که نصف پرسشنامه ها رو هم پر نکرده بودیم و تمام امواتمون اون دنیا روی ویبره بودن، رفتیم سر قرار. اونقدر حالمون بد بود که وقتی همدیگه رو دیدیم پریدیم توی بغل هم و بغض کردیم و کم مونده بود گریه کنیم. فکر کن وسط میدون انقلاب بشینی و زار بزنی!! (شل بگیری منجر به تظاهرات می شه !) که حمیدرضا اومد و جمعمون کرد برد توی اون آش فروشی معروف انقلاب که اسمش همیشه یادم می ره( اگرم یادم می اومد چون تبلیغات می شد نمی گفتم!) یه کاسه آش واسه هر کدوممون خرید و گذاشت تا جایی که توان داریم از خاطرات مزخرف اون روز بگیم و خودمونو خالی کنیم! باور کن اگه با اون حال می رفتیم خونه کارمون به صبح نمی کشید. خیلی ممنون داداش!

چند روز دیگه عروسی همین 2 تا فنچه عاشقه. دل توی دلم نیست که توی لباس عروس و دوماد ببینمشون. به ندا قول دادم لباسم 3 متر دنباله داشته باشه تا آبروش جلوی فامیل شوهرش حفظ بشه! حالا موندم از بین بچه ها یکی رو هم به عنوان ساقدوش خودم انتخاب کنم که دنباله هه زیر دست و پا گیر نکنه! از همین الان اظهار آب دماغ بالا کشیدگی می کنم و از ندا تقاضا می کنم که لباسش آستینی چیزی داشته باشه که بتونم موقع گریه کردن توی بغلش دماغمو باهاش بگیرم !

چیز دیگه ای برای گفتن ندارم جز یه دنیا آرزوی خوشبختی براشون… دعاشون کنید.

برچسب‌ها: دوستان